يكي از اسماء قيامت «فزع» است منظور از آن چيست؟
روزي كه هر كس در آسمان ها و زمين است به هراس مي افتد: «و يوم يُنفَخُ في الصّور فَفزِع من في السَّموات و مَن في الأرض إلاّ من شاء الله و كلٌّ أتوه داخِرين» نمل/87 ؛ [و روزي كه در صور دميده شود، پس هر كه در آسمان ها و زمين است به هراس افتد، مگر كسي كه خدا بخواهد و جملگي با زبوني رو به سوي او آورند].
در اين ميان انسان هاي كامل هراس و اندوهي ندارند: «لا يحزنهم الفزع الأكبر» انبياء/103 ؛ [دلهرة بزرگ، آنان را غمگين نمي كند]. پيامبر اكرم(ص) فرمودند: «إنّ عليّاً و شيعته يوم القيامة علي كثبان المسك الأوفر، يفزع النّاس و لا يفزعون و يحزن النّاس و لا يحزنون و هو قول الله عزّوجلّ: «لا يحزنهم الفزع الأكبر» ؛(تفسير برهان 3/74) [به حقيقت، علي و پيروانش در روز قيامت بر تپه اي از مشك كه بوي خوشش فضا را عطرآگين مي كند قرار دارند. مردم فزع مي كنند و آن ها هراسي ندارند. مردم اندوهگين اند و آنان اندوهي ندارند و اين معناي قول پروردگار عزّوجلّ است كه فرمود: «لا يحزنهم».
تذكّر الف: آنچه منشأ فزع قيامت است گناه هاي اعتقادي، اخلاقي و رفتاري است.
ب: پرهيزكاران در دنيا مصون از آن سيّئات بودند.
آية الله جوادي آملي،تفسير موضوعي قرآن ج 4 (معاد در قرآن)


پرسمان را در پیام رسان های ایرانی سروش/ایتا/گپ به نشانی @porseman همراهی کنید

سایت موضوعی قرآن و حدیث سایت موضوعی اهل بیت علیهم السلام سایت موضوعی مهدویت سایت موضوعی سیاسی سایت موضوعی معارف
سایت موضوعی اخلاق سایت موضوعی عرفان های نوظهور سایت موضوعی احکام سایت موضوعی مشاوره سایت موضوعی حقوق زن
سایت موضوعی لبخند سایت موضوعی وهابیت سایت موضوعی ادیان سایت نکات قرآن