چرا در دنيا زشتي و زيبايي درهم آميخته است و آيا بهتر نبود خداوند تنها زيبائي ها را مي آفريد؟
بديهي است لازمه نظام مندي جهان هستي «تنوع توانمندي ها» و «تفاوت گونه ها» مي باشد تا نيازهاي گوناگون تأمين شود و سلسله مراتب برقرار شود و تقسيم مسئوليت ها شکل بگيرد. طبيعي است در گردش نظام هستي هر کدام از کوه و دشت و گياه وحيوان وانسان به گونه اي نقش دارند و هر کدام از جهت شکل ظاهري و استعدادهاي دروني نسبت به يکديگر قوي تر و يا ضعيف تر همچنين زيباتر و يا زشت تر باشند. بنابراين آنچه از سوي خداوند آفريده شده است جلوه اي از نظام مندي جهان هستي و سلسله مراتب موجودات است و بخش مهمي از تعيين زيبايي ها و زشتي ها بستگي به سليقه انسان ها دارد. چنان که يک کودک سياه پوست چه بسا براي يک سفيدپوست زيبا نباشد اما از نگاه مادر کودک زيبا و خوشايند باشد. البته چه بسا گفته شود زيبايي يک صفت واقعي و يک حقيقت ذاتي است، به گونه اي که در ميان انسان ها برخي به طور واقعي زيبا هستند و نزد سفيد و سياه دلپسندند و برخي ميوه ها شادابي و با طراوت هستند و چشم هر بيننده اي را به سوي خود جلب مي کنند در اين صورت، آيا بهتر نبود خداوند جهان را به گونه اي مي آفريد که همه انسان ها زيبا و همه ميوه ها با طراوت و شاداب باشند؟!
در اين باره بايد گفت شکل گيري زيبايي انسان ها و شادابي ميوه ها نتيجه مراقبت ها وعوامل ويژه ژنتيکي و محيطي مي باشد، به گونه اي که در مناطق استوايي انسان ها سياه پوست و در مناطق قطبي انسان ها سرخ پوست مي شوند و اين از جلوه هاي «حکمت» و «عدالت» خداوند است که انسان ها با دقت در اسرار آفرينش مي توانند راز و رمز زيبايي ها و زشتي ها را به دست آورند و در مسير فراهم سازي زيبايي ها و زيبا شدن ها و دوري از زشتي ها تلاش کنند. در نتيجه مي توان گفت؛ وجود هر «زيبا» و هر «زشتي» نتيجه عوالم مربوط به خود و شرايط ژنتيکي و محيطي مي باشد و نمي توان انتظار داشت محصول شرايط نامساعد و شرايط مساعد يکسان باشد و اين جلوه «عدالت» خداوند مي باشد.
از سوي ديگر هم چنان که زيبايي ها انسان ها را به سوي خود جذب مي کنند و تلاش مي کنند زيبايي ها را به دست آورند. زشتي ها نيز براي انسان ها عبرت آموز مي باشند و موجب نفرت ودوري انسان مي شوند و حتي گاهي زشتي ها، تأثير بيشتري در انگيزه انسان به سوي زيبايي ها مي شوند، بنابراين وجود زشتي ها در نظام جهان نيز حکيمانه مي باشد.
به عبارت ديگر يکي از آثار زشتي ها، جلوه بيشتر زيبايي هاست. اگر تمام دنيا يک جور بود و همه انسان ها خوب بودند و اگر همه افراد بشر، خصيصه امام علي(ع) و يک انسان سعيد و خوب را مي داشتند، ديگر آن حضرت و انسان هاي وارسته دنيا به طور برجسته قابل شناخت نبودند. پس آنچه که ما آن را خوب و سعيد و زيبا مي ناميم، زيبايي، سعيد و خوب بودنش مديون همين زشتي زشت، بدي بد و شقاوت شقي است.[ نگا: توحيد، ص 312؛ عدل الهي، صص 163-165.] اگرچه زيبايي به تنهايي نيز يک واقعيت دلپذير مي باشد، اما در کنار زشت ها و زشتي ها جلوه بيشتر پيدا مي کند و اين نمونه اي از زيباآفريني خداوند در نظام آفرينش در نگاه کلان به هستي مي باشد.


پرسمان را در پیام رسان های ایرانی سروش/ایتا/گپ به نشانی @porseman همراهی کنید

سایت موضوعی قرآن و حدیث سایت موضوعی اهل بیت علیهم السلام سایت موضوعی مهدویت سایت موضوعی سیاسی سایت موضوعی معارف
سایت موضوعی اخلاق سایت موضوعی عرفان های نوظهور سایت موضوعی احکام سایت موضوعی مشاوره سایت موضوعی حقوق زن
سایت موضوعی لبخند سایت موضوعی وهابیت سایت موضوعی ادیان سایت نکات قرآن