گاهي گفته مي شود «خدا مهربان تر از مادر است» آيا وجود جهنّم منافاتي با مهرباني خدا ندارد؟ فرزند هر اندازه هم که بد باشد مادر مهربان راضي به عذاب فرزندش نمي شود.
در اين باره نخست بايد دقت کنيم و به فکر فرو رويم که چه اتفاقي افتاده و چه خطايي سرزده است که خداوند مهربان تر از مادر و «ارحم الراحمين» کسي را تنبيه کرده و به عذاب گرفتار کرده است؟!
براي درک روشن تر از اين واقعيت؛ بايد دانيم مهر و محبت مادري، جلوه اي از مهر و محبت خداوند است؛ و موهبتي از جانب خداوند به مادران است و به هر مقدار مهرباني مادر به رشد و پيشرفت فرزند کمک کند، رنگ خدايي آن بيشتر خواهد بود. اگرچه به ظاهر تنبيه يا سخت گيري باشد. چنان که وقتي کودکي را مار گزيده است، دوستداران او، دست و پاي او را بسته و جاي نيش مار را تيغ مي زنند تا زهر وارد خون نشود. اين کار از سر رحمت و عطوفت است.
خطاهاي انسان نيز گاهي سطحي است. خداوند مهلت مي دهد و گاهي خطاها شديدتر و موجب اذيت و آزار ديگران است خداوند نيز در دنيا جريمه و مجازات هايي براي شخص برقرار مي شود. تا پشيمان شود و جبران کند و در صورتي که خطاهاي او گسترده تر و قابل جبران در دنيا نباشد در عالم برزخ مکافات خواهد شد و اگر خطاها عميق تر بود در مواقف قيامت و سختي هاي محشر مجازات خواهد شد تا پاک گردد و در نهايت برخي گناهان با آتش جهنم بايد پاک شود و سپس نجات خواهد يافت. در اين نگاه نقش آتش جهنم همانند از بين بردن ناخالصي ها در کوره خالص سازي آهن و مس و طلا خواهد بود.
بر همين اساس خداوند متعال مي فرمايد:
«کلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيرَها لِيذُوقُوا الْعَذابَ إِنَّ اللَّهَ کانَ عَزيزاً حَکيماً »[ نساء (4)، آيه 56.]؛
«هر گاه پوست هاي تنشان بريان گردد(و بسوزد)، پوست هاي ديگري به جاي آن قرار مي دهيم، تا عذاب را بچشند. همانا خداوند، عزيز و حکيم است».
اهل معرفت فرموده اند: مراد از اين پوست، همان پوسته ي غير انساني اهل جهنّم است که ظهور ملکات دروني آنهاست؛ و کار جهنّم اين است که اين ملکات را مي سوزاند تا شخص به فطرت الهي خود، که زير اين پوسته هاي غيرانساني دفن شده، بازگردد. در اين هنگام است که شخص جهنّمي خود را انسان يافته و از جهنّم نجات مي يابد.
البته کساني که هيچ گونه روزنه اميدي در وجودشان نيست، راهي براي نجات و ورود به بهشت نخواهند داشت، زيرا بهشت جايگاه پاکان است و کسي که در لجاجت پيشگي و حق ستيزي غوطه ور است، راهيابي به بهشت براي او معنا ندارد و با بهشتيان سر ناسازگاري دارد.
همچنان که در دنيا نيز دشمني داشت و از هرگونه همنشيني و همراهي با خوبان گريزان بود. و به عبارت دقيق مي توان گفت «آخرت ظهور واقعي وضعيت دنياست». در اين صورت در جهنم ماندن جنايت کاران حق ستيز جلوه اي از رحمت خدا که در چهره غضب رخ مي نمايد، چنان که در قرآن مجيد مي خوانيم:
يَا أَبَتِ إِنِّي أَخَافُ أَن يَمَسَّکَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمَن فَتَکُونَ لِلشَّيْطَانِ وَلِيًّا»[ مريم (19)، آيه 45.]؛
«پدر جان من مى ترسم از جانب [خداى] رحمان عذابى به تو رسد و تو يار شيطان باشى».


کانال تلگرامی پرسمان: @porseman

سایت موضوعی قرآن و حدیث سایت موضوعی اهل بیت علیهم السلام سایت موضوعی مهدویت سایت موضوعی سیاسی سایت موضوعی معارف
سایت موضوعی اخلاق سایت موضوعی عرفان های نوظهور سایت موضوعی احکام سایت موضوعی مشاوره سایت موضوعی حقوق زن
سایت موضوعی لبخند سایت موضوعی وهابیت سایت موضوعی ادیان سایت نکات قرآن