علل تعدد اديان و اختلاف بين آنها چيست؟
وقتى سخن از اديان گفته مى شود در يك تقسيم بندى مى توان آنها را به دو دسته تقسيم كرد: اديان بشرى و اديان آسمانى.<BR/> يك. اديان بشرى <BR/> پاره اى از اديان اساساً بنياد الهى نداشته و ادعاى آسمانى بودن هم ندارند، مانند اديان ابتدايى همچون آنيميسم Animism (جان پندارى) ؛ پرى آنيميسم (پيش جان پندارى)؛ توتميسم ؛ فتيشيسم و... و نيز اديان فلسفى همچون آيين بودا، آيين كنفوسيوس و... تفاوت در اين اديان كاملاً طبيعى و روشن است؛ زيرا اين اديان اساساً زاييده فكر، فرهنگ و تاريخ بشرى است و وجود اختلاف در آنها به سبب تفاوت مبدأ پيدايش و پديدآورنده آنهاست.<BR/> دو. اديان وحيانى <BR/> مراد از اين دسته اديان، آنهاست كه از سوى خدا با انگيزش پيامبران و انزال وحى، به بشر ابلاغ شده است.<BR/> از ديدگاه قرآن دين خدا از حضرت آدم(ع) تا حضرت محمد(ص) يكى است و همه پيامبران به يك مكتب دعوت كرده اند. نگا: آل عمران(3 )، آيات 19 و 67. بر اين اساس، همه پيامبران از يك سلسله اصول مشترك و سنت هاى ثابت و واحدى پيروى كرده اند؛ اصولى چون: دعوت به توحيد، رعايت تقوا، نفى شخصيت پرستى، دعوت به وحدت، تبشير و انذار، تحمل دشمنى و استهزاى جاهلان، دعوت به تعالى و... در اين باره نگا: عبداللَّه جوادى آملى، تفسير موضوعى قرآن كريم، (قم: مركز نشر اسراء، چاپ اوّل، 1376 ش )، ج 6، صص 41 - 123. در عين حال به جهاتى شريعت پيامبران با يكديگر متفاوت شده اند از جمله:<BR/> 2-1. تفاوت محيط، سطح احتياج و استعداد مردم ؛ اين جهت غير قابل انكار است كه پيامبران براى هدايت مردم آمده اند؛ از اين رو، نوع دستورها و سطح مطالب و معارف، بايد در حدود رشد و درك جامعه و نيازهاى محيط باشد. طبعاً بشر در قرون اوليه روابط اجتماعى بسيار محدودى داشت و نظام اجتماعى وى، گسترش و تفصيل زيادى نداشت. از اين رو، قوانين محدودى، زندگى او را اداره و رهبرى مى كرد. همين طور آرا، افكار و عقايد مختلفى در جامعه ابراز نشده بود، تا براى اصلاح، نياز به تذكّرات فراوان باشد. گسترش افكار، روابط، شناخت و برخورد با عوامل طبيعى و نيازمندى ها رفته رفته موجبات پيدايش دعوت، رسالت و پيامبر جديدى را فراهم مى كرد تا سرانجام محيط دعوت اسلامى و شرايط آن، ابلاغ دعوت نهايى و كامل الهى را ايجاب كرد.<BR/> 2-2. وقوع تحريف ؛ بدون شك در طى زمان، تحريف و انحرافاتى در اديان گذشته از سوى گروهى پيروان نادان، يا رهبران مذهبى و يا مقامات خودخواه و سود پرست جامعه، به وجود مى آمد. در اين صورت لازم بود تا پيامبر ديگرى، بيايد و جهات انحراف و تحريف را خاطرنشان ساخته و دين گذشته را از آلودگى ها پيراسته سازد و يا آئين ناب الهى را با شريعت جديد عرضه دارد.<BR/> امّا از آنجا كه دوران خود اسلام، شروع زمان تسلّط بشر به ضبط، تدوين و حفظ آثار خود بود، قرآن بدون هيچ كم و كاست و تغييرى حفظ شد و بسيارى از آثار رسول اكرم(ص) و ائمه هدى به خوبى براى آيندگان محفوظ ماند، بر اين اساس ديگر تجديد دعوت و آمدن پيامبرى جديد ضرورت ندارد. جهت آگاهى بيشتر بنگريد: مرتضى مطهرى، ختم نبوت، تهران: صدرا.


پرسمان را در پیام رسان های ایرانی سروش/ایتا/گپ به نشانی @porseman همراهی کنید

سایت موضوعی قرآن و حدیث سایت موضوعی اهل بیت علیهم السلام سایت موضوعی مهدویت سایت موضوعی سیاسی سایت موضوعی معارف
سایت موضوعی اخلاق سایت موضوعی عرفان های نوظهور سایت موضوعی احکام سایت موضوعی مشاوره سایت موضوعی حقوق زن
سایت موضوعی لبخند سایت موضوعی وهابیت سایت موضوعی ادیان سایت نکات قرآن